Bir yol biterken yenisi başlar.Bu kaçınılmazdır...




İki haftalık sıkı çalışma 3 yeni program kullanmayı öğrenmenin sonucunda uzun zaman önce tamamlamam gereken bir proje bitişe yaklaştı.

Aslında planlı olmayı ve son dakikaya kalmayı sevmeyen biri olduğum halde, nedense birçok işim ve başvurularım son dakikaya kalır. Zorlukları sevmediğimi düşünsem de kendime “meydan okuma”yı sıkça yaşarım.
Sizde de böyle mi olur? Bir işe ilk başladığımda çok zorlayıcı gelir. Elim alışmaya başlayıp artık bundan sonra yokuş aşağı hızlı hızlı gideceğini ve biticeğini hissettiğimde içimde bir hüzün belirir. Bu hikayelerimi yazarkende böyledir. Bir yandan tamam nerdeyse bu hikaye bitti diye düşünürken bir yandan bitmek üzere olduğu  için üzülürüm. Artık o hikayedeki zorluklar benim için bitmiştir. Ne olacağı bellidir. Kendime yeni meydan okumalar ararcasına birden yeni fikirler gelmeye başlar. Ama elimdeki iş daha bitmemiştir!! Tabi bu da ayrı bir sorun. Ama sanırım zamanla bu rutüne bağlanacak, alışacağım ve söylenmeyi bırakacağım gibi gözüküyor. Bilemiyorum. Klasikleşmeyi hiç sevmemişimdir. Kendi tarzımı oluştururken yeni şeyler denemeyi seviyorum sanırım. Bu herkesin hoşuna gitmese ve benimle çalışan insanları sinir etse bile...


Bu haftanın sözü bu olsun; Bir yol biterken yenisi başlar. Bir kapı kapanırken başkası açılır. Bir hedefe ulaşırsınız ve daha yüksek bir hedefin hemen oracıkta olduğunu görürsünüz.” Lao Tzu. (katılıyorum. Ya siz?)
Yaratma sürecinin zorlukları insana bağımlılık yapıyor adeta... yazmayı ve yaratmayı seviyorum sanırım... napalım...

My Instagram

Rakuten Kobo U.S
Copyright © Ö.Burcu Öztürk. Made with by OddThemes